Bir mobilya düşünün: İlk bakışta sanki dijital bir dosya bozulmuş, görüntü kaymış, piksel katmanları üst üste binmiş gibi. Oysa dokunduğunuzda hissettiğiniz şey masif meşe; ağır, gerçek ve geleneksel. İtalyan tasarımcı ve mimar Ferruccio Laviani, 2013’te başlattığı “Good Vibrations” serisiyle tam da bu algı kırılmasını yaratıyor. Dijital çağın “glitch” estetiğini, ahşabın kadim zanaatkârlığıyla birleştirerek tanıdık bir malzemeyi sürreal bir forma dönüştürüyor.
Serinin en dikkat çekici parçası olan dolap, yüzeyinde dalgalanan ve kayıyormuş hissi veren oyuklarıyla bir tür görsel yanılsama yaratıyor. Ancak bu etki yalnızca estetik bir jest değil; teknik bir ustalığın sonucu. Üretim sürecinde CNC oyma teknolojisi kullanılırken, son aşamada el işçiliği devreye giriyor. Böylece endüstriyel hassasiyet ile zanaatkârlığın sezgisel dokunuşu aynı yüzeyde buluşuyor.
Laviani’nin yaklaşımı, alışılmış mobilya estetiğinden kopuyormuş gibi görünse de aslında derin bir geleneğe dayanıyor. İnce oyma teknikleri ve nitelikli ahşap işçiliği, tasarımın temelini oluşturuyor. Tasarımcı burada geçmişi reddetmiyor; aksine onu bükerek yeni bir bağlama taşıyor. “Good Vibrations”, dijital çağın görsel dilini fiziksel dünyaya tercüme eden bir nesne olarak konumlanıyor.
1991’den bu yana Kartell’de sanat yönetmeni olarak görev yapan Laviani; ürün tasarımı, iç mekân, sanat yönetimi ve grafik alanlarında disiplinler arası bir üretim pratiğine sahip. Cassina, Dolce & Gabbana, Swarovski ve Samsung gibi markalar için mağaza konseptlerinden yerleştirmelere uzanan projeler tasarladı. Ürünleri bugün Foscarini ve Poltrona Frau gibi öncü tasarım markalarının koleksiyonlarında yer alıyor.
“Good Vibrations” dolabı, Fratelli Boffi için tasarlandıktan sonra çeşitli karma sergilerde gösterildi ve 2020 yılında Musée des Arts Décoratifs’in kalıcı koleksiyonuna dahil edildi. Bu kabul, tasarımın yalnızca işlevsel değil, aynı zamanda kavramsal bir değer taşıdığını da tescilliyor.
Sonuçta Laviani’nin yaptığı şey basit bir form deformasyonu değil. O, dijital dünyanın hatasını estetik bir dile çeviriyor; ahşabın zamansız doğasını çağdaş bir titreşime dönüştürüyor. Tanıdık olanı bozarak yeniden kuruyor ve bize şu soruyu hatırlatıyor: Gerçeklik sandığımız şey, belki de yalnızca iyi tasarlanmış bir illüzyondur.
